Je belt even voor een korte afstemming en bent drie kwartier later nog steeds aan het praten

Je probeert echt te luisteren naar het verhaal van een ouder, cliënt of vertegenwoordiger. Omdat je weet dat direct in discussie gaan meestal niet helpt. Dus je luistert. En je luistert nog wat langer. Ondertussen worden er steeds nieuwe onderwerpen bijgehaald en voor je het weet ben je drie kwartier verder.  Uiteindelijk lukt het je om het gesprek af te ronden, maar met een dubbel gevoel. Heb je nu jouw punt ook kunnen maken? Of was je vooral aan het luisteren zonder dat het gesprek ergens naartoe ging? En eerlijk gezegd had je eigenlijk helemaal geen drie kwartier de tijd.

Je krijgt kritiek en merkt dat je steeds meer gaat uitleggen

Een ouder vertelt dat jullie onvoldoende communiceren. Je legt uit wat er de afgelopen weken allemaal is gedaan. Je geeft voorbeelden. Je probeert context te geven, omdat het voor jouw gevoel gewoon niet klopt wat de ouder zegt. Je merkt dat je steeds harder gaat werken in het gesprek. Maar hoe meer je uitlegt, hoe minder het lijkt binnen te komen. Dat frustreert. Want je hebt het gevoel dat er helemaal niet wordt gehoord wat je zegt. Aan het einde van het gesprek ben je teleurgesteld over hoe het is gegaan. De ouder is niet tevredener geworden en jij houdt er een vervelend gevoel aan over.

Je wordt overvallen door een boze reactie

Je belt een ouder om te vertellen wat er die ochtend is gebeurd met een jongere. Gewoon om de ouder goed op de hoogte te houden. Juist omdat je weet dat ouders dat belangrijk vinden en omdat je gedoe achteraf liever voorkomt. Het gesprek begint rustig. Maar ineens krijg je een felle reactie terug. De ouder wordt boos, verwijt jullie van alles en haalt eerdere situaties erbij. Je bent verbaasd. Dit had je totaal niet verwacht. Voor je het weet ben je bezig met het opvangen van de boosheid en het reageren op allerlei verwijten. Het gesprek gaat een totaal andere kant op dan je had bedoeld. Terwijl jij eigenlijk alleen maar wilde delen wat er was gebeurd.

Je merkt dat je steeds stiller wordt terwijl de ander blijft praten

Je belt een ouder, cliënt of vertegenwoordiger omdat je iets wilt afstemmen of bespreken. Maar al snel neemt de ander het gesprek over. Je probeert goed te luisteren en ruimte te geven aan het verhaal van de ander. Ondertussen merk je dat je steeds minder zegt. Je wilt niet onbeleefd zijn. Je wilt de ander niet afkappen. Maar je voelt ook dat het gesprek steeds verder afdrijft. Voor je het weet ben je vooral aan het luisteren en kom je nauwelijks meer toe aan wat jij wilde bespreken. Terwijl jij degene was die het gesprek begon.

Het gesprek is al voorbij, maar in je hoofd gaat het nog steeds door

Het gesprek is afgerond en je bent alweer bezig met andere werkzaamheden. Tenminste, dat probeer je. Maar ondertussen blijf je denken aan wat er werd gezegd. Aan wat je anders had kunnen doen. Aan wat je eigenlijk had willen antwoorden. In de auto, tijdens het koken of later op de avond komt het gesprek steeds weer terug. En hoewel het voor de ander misschien allang voorbij is, kost het jou nog steeds energie.