Professioneel zijn en je eigen emoties als jeugdwerker
'Ja, ik kan natuurlijk niet elke keer op kantoor gaan zitten na een incident.
Nu is het tijd dat je zelf hulp vraagt...
Dit ben jij:
Je bent iemand die er altijd is voor anderen.
Voor de jongeren die je begeleidt, voor hun ouders, voor iedereen die jouw aandacht nodig heeft.
Je luistert, je ondersteunt, je houdt een drukke cliënt in de gaten, je denkt mee en probeert elk moment het verschil te maken. Dat is waarom je ooit voor dit werk koos.
Dit ben jij ook:
Ja, ik doe teveel, denk te weinig aan mezelf, eigenlijk alleen aan anderen
Dit hou ik niet vol op deze manier, maar ik ga door!
Er is niet veel meer nodig of je valt uit... dat voel je aan alles.
Veel professionals in de hulpverlening herkennen dit. Niet omdat ze hun werk niet meer belangrijk vinden, maar omdat ze al te lang zoveel geven.
Ik begeleid sociaal hulpverleners die het werk tijdelijk niet meer volhouden en (bijna) uitgevallen zijn. Samen bouw je aan energie, gezonde grenzen en professionele stevigheid, zodat je weer met plezier aan het werk bent.
Misschien gaat dit ook over jou... (zou zo maar eens kunnen)
- Chaos in je hoofd: hoe moet je nu verder? Wat is dit toch: in bed ’s avonds pieker je je suf: Wat moet je nu doen? Je kunt echt niet door op deze manier. Je wilt je écht niet voor lange tijd ziekmelden. Moet je dan maar een andere baan zoeken? Je kunt niet meer stoppen met nadenken. En als je heel eerlijk bent voel je de hele tijd een soort waas in je hoofd, alsof je er niet helemaal bij bent. Zo'n vreemd gevoel, dat heb je niet eerder gehad.
- Een nacht doorslapen kun je je al niet eens meer herinneren. Als je 's avonds in bed ligt ben je doodmoe, alleen slapen ho maar. De ene nacht val je nog redelijk snel in slaap, maar ben je meerdere keren per nacht wakker, de andere nacht lig je naar de klok te kijken en zie je elk uur wegtikken. 's ochtends wordt je moe wakker, en dan moet de dag nog beginnen. Hoe ga je dit nu weer doen vandaag? Je bent kapot....
- Gekke lichamelijke kwaaltjes... De laatste tijd heb je van die rare lichamelijke kwaaltjes, die je eerder nooit had: last van je rug, een gejaagd gevoel dat niet meer weg gaat, en misschien zelfs oorsuisen. In eerste instantie dacht je dat je er met een aantal fysiobehandelingen wel weer zou zijn, maar dat blijkt niet het geval.
- Sneller geraakt en wiebelig in contact met jongeren. Zodra een jongere tegen je schreeuwt omdat hij het niet eens is met jouw besluit over schermtijd, sta je te wiebelen op je benen. 'Wat gebeurt dat dit je zo triggert?' Je bent nooit zo wiebelig en kunt altijd wel professionele afstand houden. Alleen lijkt het alsof de laatste tijd 'dat laagje' ervan af is, waardoor alles veel harder binnenkomt. Vooral bij dit soort situaties in je werk. Dit maakt je super onzeker en dat wil je helemaal niet... Helaas wordt het met de dag erger...
- ‘Laat maar...’, denk je als je collega het actiepunt uit de vergadering weer niet heeft opgepakt. Normaal zou jij haar erop aanspreken, of hulp aanbieden om het samen op te pakken, maar je hebt er gewoon geen puf meer voor. Je kunt de reactie niet aan. Deze ‘nonchalante houding’ ken je helemaal niet van jezelf. Je bent altijd super betrokken bij jullie klanten (cliënten) en je collega's, maar het kan je gewoon niet zoveel meer schelen allemaal…
'Oke, en hoe nu verder?'
Ondertussen werk je door en doe je nog alsof er niks aan de hand is. Maar eigenlijk weet je wel dat je zo niet verder kunt. Dan moet je je binnen een maand ziekmelden en dat wil je écht niet! Dat kan en hoeft niet te gebeuren…
Wat ze zeggen over mij!
Lees hier verder wat je nu zelf kunt doen (en wat beter niet) om weer lekker sociaal te werken!
Slapen in plaats van 's nachts piekeren over jouw sociaal werk: zó kan dat!
Laatst vroeg ik een jeugdwerker die vastliep in haar werk en merkte dat ze er helemaal in vastliep: 'Hoe is het in je hoofd? Druk?'
'Ik kan niet zo goed bij mijn gevoel. Ja, en Picasso kan niet schilderen👨🎨'
Deze uitspraak, ik houd ervan! En dat is waarom ik zo van sociaal werkers houd. Ze zijn zo lekker open, oprecht, eerlijk.
Wat je niet uitspreekt maar wel steeds door je hoofd gaat nu het niet lekker gaat in je werk als sociaal (jeugd)werker
Als je me inmiddels een beetje kent, weet je dat ik ´dat wat er is´ niet mooier maak dan het is. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik niet van mooie dingen houd, integendeel. Ik kan heel blij worden van een 'esthetisch beeld', of een leuk item voor in huis. Zoals die Delfstblauwe vaas, die we in een set van 3 via Marktplaats hebben opgehaald een jaar geleden.
'Ik kan m'n collega's en cliënten toch niet in de steek laten'
Je deed jouw werk als begeleider of hulpverlener in de jeugdzorg met zoveel passie. Dit is wat je wilde toen je je sociale studie een paar jaar geleden afrondde. En tóch merk je de laatste tijd dat je deze baan zo niet gaat volhouden... Je loopt vast. Het werk put je uit en je humeur wordt er ook niet beter van. Dat heeft effect op jou, je relatie en je privéleven.
Waarom je geen loopbaantest nodig hebt als je werk als jeugdzorg werker niet lekker loopt...
´Dat kan je niet zeggen Joran´´Wat weet jij er nu van´´Dat is lullig voor loopbaancoaches die deze tests wel gebruiken´