Je weet heus wel hoe belangrijk grenzen stellen is.

En je doet het soms ook..
Maar in het moment zelf… als er druk is, als cliënten of jongeren je nodig hebben, des te moeilijker. 

Als ze allemaal nodig hebben (inclusief thuis), dan is ja-zeggen zo gedaan, terwijl je echt wel weet dat beter nee had kunnen zeggen.

Voor je agenda,

Voor je eigen energie.

Voor je humeur..

Maar ja:

Weten is 1, doen is 2. 

Daarom is deze workshop er gekomen.

Omdat er zoveel enthousiaste reacties waren na het Windesheim college dat ik gaf op 5 februari.

(De replay van dit collega kun je hier gratis bekijken trouwens)

Je wilt er zijn voor je cliënten.
Voor je collega’s. Voor je team.

Maar ondertussen merk je dat je steeds vaker over je eigen grens gaat…

• Je cliënt blijft vragen en een beroep op je doen… Nu weet je dat van hem / haar, maar voor je het weet zet jij tóch weer dat stapje extra, terwijl je agenda al vol zit. En jij dus weer een uur later thuiskomt. Je kunt het gewoon niet laten lijkt het...
• In het teamoverleg hoor je jezelf zeggen: “Ik pak die taak er nog wel even bij als niemand zich meldt.” Terwijl je je juist had voorgenomen het dit keer niet te doen.
• Je blijft toch weer langer in het telefoongesprek met die behandelaar of ouder hangen, terwijl je weet dat je eigenlijk op tijd weg moet — je kind moet nog naar zwemles of ballet.
• Een collega zit krap en jij zegt: “Joh, geef maar, ik doe het wel even.” En later blijkt het je veel meer tijd te kosten dan gedacht. Achteraf baal je van jezelf: waarom zei ik nou weer ja?
• Je zit tegenover een cliënt en je voelt het gebeuren: voor je het weet zit je weer te redden, sussen of hard te werken. Terwijl je vóór het gesprek nog dacht: Vandaag ga ik niet in de verleiding komen. Je voelt het gebeuren… maar je hebt er gewoon geen grip op. Dat vind je zo stom van jezelf.

Je weet heus wel hoe belangrijk grenzen stellen is.
Je kent de theorie.

Maar in het moment zelf… is het vaak een stuk ingewikkelder.

En achteraf kost het je energie.
Frustratie.
Twijfel aan jezelf.

👉 Precies dát moment is waar we in deze workshop op inzoomen.

Je leert hoe je jouw grenzen als hulpverlener niet onderhandelbaar maakt, ook als iedereen je nodig heeft.

Wat leer je nog meer?

In deze ervaringsgerichte workshop  onderzoek je dat split second moment waarop je – weer – automatisch “ja” zegt wanneer een cliënt, collega of naaste een beroep op je doet.

Je leert:

• Hoe jouw persoonlijke ja-reflex of reddersreflex wordt geactiveerd wanneer iemand je nodig heeft
• Wat er in je lichaam en zenuwstelsel gebeurt als je je onder druk voelt gezet
• Waarom zorgen voor anderen soms sneller gaat dan stilstaan bij wat jij nodig hebt
• Hoe je eerder merkt dat je jezelf kwijtraakt in het contact
• Wat je concreet kunt doen om bij jezelf te blijven en bij te sturen vóórdat je automatisch toezegt of overneemt.

We werken met direct toepasbare theorie en praktijksimulaties, aan de hand van jouw voorbeelden. 

Je brengt een situatie in waarin iemand een dringend beroep op je deed — en leert hoe je kunt reageren, zodat je minstens 2 andere opties hebt dan ja knikken, pleasen of redden.

Voor hulpverleners die merken dat er altijd iemand iets van hen nodig heeft, is dit vaak het moment waarop je leert écht bij jezelf te blijven.

Wat levert het je concreet op?

Na deze middag:

✔️ Voel je sneller wanneer je je onder druk gezet voelt

✔️ Weet je hoe je in het moment kunt vertragen in plaats van direct te reageren

✔️ Blijf je steviger staan bij claimend of afhankelijk gedrag

✔️ Kun je zorgzaam blijven zónder jezelf voorbij te lopen

✔️ Werk je met meer rust, energie en professionele stevigheid

Zodat jij stevig kunt blijven staan 
met respect voor jouw grens én met behoud van de relatie (en van jouw energie natuurlijk:)

Doe je mee?